آفرینش

آفرینش

1. ۱

   چو خورشید سر زد ز گردونِ پاک

   جهان گشت روشن، شب آمد به خاک

2. ۲

   نخست آفرین کرد یزدانِ راز

   بر آن نقطه‌ای، خفته در سینه‌ی راز

3. ۳

   نبود آن زمان نه زمین و نه چرخ

   نه ماهِ درخشان بود و نه آتش، نه برف

4. ۴

   نه کوه و نه دریا، نه جان و نه تن

   نه پیکر، نه اندیشه در انجمن

5. ۵

   سخن را ز نادان نهان کرد سخت

   ز دانا فکند آن زمان نیز رَخت

6. ۶

   یکی آتشی برفروخت از درون

   که جان را بدو کرد روشن، فزون

7. ۷

   ز آن آتش، آمد یکی نور ناب

   که از وی جهان شد پر از آفتاب

8. ۸

   ز نورش بیامد خرد در نهاد

   جهان را بدان روشنی او نهاد

9. ۹

   زمین را بفرمود تا پا گُشاید

   فلک را ز فرمانِ او سر برآید

10. ۱۰

    ز آب و ز آتش، ز خاک و ز باد

    سرشت آن‌چه باشد به حکمِ نهاد

11. ۱۱

    چو این چار گوهر به هم برفت

    ز دل نورِ یزدان بر آن‌ها شتفت

12. ۱۲

    ز خاک و ز آتش، ز آب روان

    بساخت آن خرم جهانِ جوان

13. ۱۳

    ز جان گوهری آفرید آشکار

    که باشد سزاوارِ تخت و وقار

14. ۱۴

    انسان، همان رازِ پنهانِ اوست

    که در سینه‌اش آتشِ جانْ به‌دوست

15. ۱۵

    به جان داد او شعله‌ی راز و عقل

    که دارد به فرمان، فلک را به نقل

16. ۱۶

    ولی گفت: “ای جان، به یادم بزی

    مکُن تیره‌ این نور را، سرمَزی”

17. ۱۷

    چو این گفت و بر عرش بنشست راست

    جهان را به نامِ خودش کرد خاست

18. ۱۸

    از آن روز تا مرزِ بی‌انتها

    همه کارِ هستیست از نقشِ “ما”

— تاروت فارسی