اشعار و دکلمه‌های تاروت

دیوانه

قدم بگذار، ای بی‌باکِ روشن
که راه از زیر پای تو گشوده‌ست
خداوندِ سفر با تو هم‌آواست
و هر سنگی، ستاره‌ای نهفته‌ست

جادوگر

میانِ خاک و نور، ایستاده‌ای
چهار عنصر، به دستِ تو سپرده
هر آنچه در دل داری، شدنی‌ست
اگر نیّت، به راستی زنده‌ست

کاهنه‌ی بزرگ

میان دو ستون، پرده‌ای‌ست از ماه
پشتِ آن، دریایی بی‌ساحل خفته
خاموش بمان — پاسخ، از درون می‌آید
حقیقت، همیشه در گوشِ دل نجوا کرده‌ست

ستاره

پس از توفان، ستاره‌ای بر آب افتاد
آبی که زخم‌های دیرین را می‌شست
امید، چون نسیمی سبک بازآمد
و گفت: هنوز، همه چیز، از آنِ توست

خورشید

برخیز که خورشید، بر بامِ تو تابیده
کودکِ درونت، در باغ می‌خندد
آنچه سال‌ها در سایه پرورده‌ای
امروز، در روشنایی، شکوفا می‌شود