✦
شاعران فارسی زبان
گنجینه‌ای از بزرگانِ شعر و عرفانِ ایران زمین — بر رویِ نامِ هر شاعر بزن تا به دیوانِ او درآیی.
اشعار تاروت فارسی
معاصر
مجموعه‌ای از سروده‌های اصیلِ «تاروت فارسی» — اشعاری در ستایشِ عشق، نور و راهِ دل، به زبانی شیرین و آهنگین در سنّتِ غزلِ پارسی.
حافظ شیرازی
۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری • قرن هشتم
خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی، ملقب به لسان‌الغیب و ترجمان‌الاسرار، غزل‌سرای بزرگ پارسی‌گوی است. دیوان او سرشار از عشق، عرفان، رندی و اعتراض به ریا است و پس از قرن‌ها همچنان زبان حال ایرانیان مانده است.
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی)
۶۰۴ – ۶۷۲ هجری قمری • قرن هفتم
جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولانا و مولوی، شاعر و عارف بزرگ پارسی‌گوی است. مثنویِ معنوی و دیوان شمس تبریزی از بلندترین قله‌های ادب عرفانی جهان به شمار می‌روند.
سعدی شیرازی
حدود ۶۰۶ – ۶۹۱ هجری قمری • قرن هفتم
شیخ مصلح‌الدین سعدی شیرازی، سرآمدِ سخنوران پارسی و صاحبِ بوستان و گلستان است. کلام او آمیزه‌ای است از حکمت، اخلاق، عشق و انسان‌دوستی که همچنان راهنمای زندگیِ ایرانیان است.
فردوسی توسی
حدود ۳۲۹ – ۴۱۶ هجری قمری • قرن چهارم
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی سرایندهٔ شاهنامه، نگاهبانِ زبانِ پارسی و روایتگرِ جانِ ایران است. سی سال از عمر خویش را بر سرودنِ شاهنامه نهاد تا فرهنگ و تاریخِ این سرزمین را جاودانه سازد.
عمر خیّام نیشابوری
حدود ۴۴۰ – ۵۲۶ هجری قمری • قرن پنجم و ششم
حکیم عمر خیّام نیشابوری، ستاره‌شناس، ریاضی‌دان و فیلسوفِ ایرانی، در رباعیاتِ خود پرسش‌های ژرفِ آدمی از هستی، مرگ، لحظه و بی‌کرانگیِ زمان را با زبانی موجز و بی‌همتا سروده است.
نظامی گنجوی
حدود ۵۳۵ – ۶۰۷ هجری قمری • قرن ششم
حکیم نظامی گنجوی، بزرگ‌ترین داستان‌سرای منظومِ پارسی و آفرینندهٔ «خمسه» یا «پنج گنج» است: مخزن‌الاسرار، خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، هفت‌پیکر و اسکندرنامه.
عطار نیشابوری
حدود ۵۴۰ – ۶۱۸ هجری قمری • قرن ششم و هفتم
شیخ فریدالدّین عطار نیشابوری، عارف و شاعر بزرگِ پارسی و آفرینندهٔ منطق‌الطیر، الهی‌نامه، مصیبت‌نامه و تذکرة‌الاولیاء است. مولانا دربارهٔ او گفت: «عطار روح بود و سنایی دو چشمِ او / ما از پیِ سنایی و عطار آمدیم».
شمس تبریزی
حدود ۵۸۲ – ۶۴۵ هجری قمری • قرن هفتم
شمس‌الدّین محمّد بن علیِ تبریزی، عارفِ بلندپایه و پیرِ مولاناست. سخنانِ او در «مقالاتِ شمس» نگاشته شده و همو بود که آتشِ عشق و سماع را در جانِ مولانا برافروخت.
رابعهٔ بلخی
قرن چهارم هجری • بلخِ خراسان
رابعه بنتِ کعبِ قُزداری، مشهور به رابعهٔ بلخی، نخستین شاعرِ زنِ پارسی‌گویِ شناخته‌شده در تاریخِ ادبیاتِ ایران است. سروده‌های عاشقانه و سوزناکِ او در جُنگ‌ها و تذکره‌های کلاسیک — از جمله «لبابُ‌الالباب»ِ عوفی — بازمانده و افسانهٔ عشقِ او همچنان در ادبِ پارسی جاودان است.
✦
متون و سرودهای کهن
متن کامل کتاب‌های مقدس — قرآن، انجیل، تورات، اوستا و بیشتر — در مذهب‌ها