غزل شمارهٔ ۹۹

1. ۱

   دل من در هوای روی فرخ

   بود آشفته همچون موی فرخ

2. ۲

   به جز هندوی زلفش هیچ کس نیست

   که برخوردار شد از روی فرخ

3. ۳

   سیاهی نیکبخت است آن که دایم

   بود هم راز و هم زانوی فرخ

4. ۴

   شود چون بید لرزان سرو آزاد

   اگر بیند قد دلجوی فرخ

5. ۵

   بده ساقی شراب ارغوانی

   به یاد نرگس جادوی فرخ

6. ۶

   دو تا شد قامتم همچون کمانی

   ز غم پیوسته چون ابروی فرخ

7. ۷

   نسیم مشک تاتاری خجل کرد

   شمیم زلف عنبربوی فرخ

8. ۸

   اگر میل دل هر کس به جایی ست

   بود میل دل من سوی فرخ

9. ۹

   غلام همت آنم که باشد

   چو حافظ بنده و هندوی فرخ

— حافظِ شیرازی