غزل شمارهٔ ۹۷

1. ۱

   تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

   سزد اگر همه دلبران دهندت باج

2. ۲

   دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش

   به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج

3. ۳

   بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روز

   سواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج

4. ۴

   دهان شهد تو داده رواج آب خضر

   لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج

5. ۵

   از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت

   که از تو درد دل ای جان نمی رسد به علاج

6. ۶

   چرا همی شکنی جان من ز سنگ دلی

   دل ضعیف که باشد به نازکی چو زجاج

7. ۷

   لب تو خضر و دهان تو آب حیوان است

   قد تو سرو و میان موی و بر به هییت عاج

8. ۸

   فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهی

   کمینه ذره خاک در تو بودی کاج

— حافظِ شیرازی