غزل شمارهٔ ۹۵

1. ۱

   مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت

   خرابم می کند هر دم فریب چشم جادویت

2. ۲

   پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن

   که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت

3. ۳

   سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم

   که جان را نسخه ای باشد ز لوح خال هندویت

4. ۴

   تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی

   صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

5. ۵

   و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی

   برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت

6. ۶

   من و باد صبا مسکین دو سرگردان بی حاصل

   من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

7. ۷

   زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی

   نیاید هیچ در چشمش به جز خاک سر کویت

— حافظِ شیرازی