غزل شمارهٔ ۹۱

1. ۱

   ای غایب از نظر به خدا می سپارمت

   جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

2. ۲

   تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک

   باور مکن که دست ز دامن بدارمت

3. ۳

   محراب ابرویت بنما تا سحرگهی

   دست دعا برآرم و در گردن آرمت

4. ۴

   گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی

   صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

5. ۵

   خواهم که پیش میرمت ای بی وفا طبیب

   بیمار باز پرس که در انتظارمت

6. ۶

   صد جوی آب بسته ام از دیده بر کنار

   بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت

7. ۷

   خونم بریخت وز غم عشقم خلاص داد

   منت پذیر غمزه خنجر گذارمت

8. ۸

   می گریم و مرادم از این سیل اشک بار

   تخم محبت است که در دل بکارمت

9. ۹

   بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل

   در پای دم به دم گهر از دیده بارمت

10. ۱۰

    حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست

    فی الجمله می کنی و فرو می گذارمت

— حافظِ شیرازی