غزل شمارهٔ ۹۰

1. ۱

   ای هدهد صبا به سبا می فرستمت

   بنگر که از کجا به کجا می فرستمت

2. ۲

   حیف است طایری چو تو در خاک دان غم

   زین جا به آشیان وفا می فرستمت

3. ۳

   در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست

   می بینمت عیان و دعا می فرستمت

4. ۴

   هر صبح و شام قافله ای از دعای خیر

   در صحبت شمال و صبا می فرستمت

5. ۵

   تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب

   جان عزیز خود به نوا می فرستمت

6. ۶

   ای غایب از نظر که شدی هم نشین دل

   می گویمت دعا و ثنا می فرستمت

7. ۷

   در روی خود تفرج صنع خدای کن

   کآیینه خدای نما می فرستمت

8. ۸

   تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند

   قول و غزل به ساز و نوا می فرستمت

9. ۹

   ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت

   با درد صبر کن که دوا می فرستمت

10. ۱۰

    حافظ سرود مجلس ما ذکر خیر توست

    بشتاب هان که اسب و قبا می فرستمت

— حافظِ شیرازی