غزل شمارهٔ ۹

1. ۱

   رونق عهد شباب است دگر بستان را

   می رسد مژده گل بلبل خوش الحان را

2. ۲

   ای صبا گر به جوانان چمن باز رسی

   خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

3. ۳

   گر چنین جلوه کند مغبچه باده فروش

   خاک روب در میخانه کنم مژگان را

4. ۴

   ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان

   مضطرب حال مگردان من سرگردان را

5. ۵

   ترسم این قوم که بر دردکشان می خندند

   در سر کار خرابات کنند ایمان را

6. ۶

   یار مردان خدا باش که در کشتی نوح

   هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

7. ۷

   برو از خانه گردون به در و نان مطلب

   کآن سیه کاسه در آخر بکشد مهمان را

8. ۸

   هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است

   گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

9. ۹

   ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد

   وقت آن است که بدرود کنی زندان را

10. ۱۰

    حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی

    دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

— حافظِ شیرازی