غزل شمارهٔ ۸۹

1. ۱

   یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

   بازآید و برهاندم از بند ملامت

2. ۲

   خاک ره آن یار سفرکرده بیارید

   تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

3. ۳

   فریاد که از شش جهتم راه ببستند

   آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

4. ۴

   امروز که در دست توام مرحمتی کن

   فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

5. ۵

   ای آن که به تقریر و بیان دم زنی از عشق

   ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت

6. ۶

   درویش مکن ناله ز شمشیر احبا

   کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

7. ۷

   در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی

   بر می شکند گوشه محراب امامت

8. ۸

   حاشا که من از جور و جفای تو بنالم

   بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت

9. ۹

   کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ

   پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت

— حافظِ شیرازی