غزل شمارهٔ ۸۷

1. ۱

   حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

   آری به اتفاق جهان می توان گرفت

2. ۲

   افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع

   شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت

3. ۳

   زین آتش نهفته که در سینه من است

   خورشید شعله ای ست که در آسمان گرفت

4. ۴

   می خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست

   از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت

5. ۵

   آسوده بر کنار چو پرگار می شدم

   دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت

6. ۶

   آن روز شوق ساغر می خرمنم بسوخت

   کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت

7. ۷

   خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان

   زین فتنه ها که دامن آخرزمان گرفت

8. ۸

   می خور که هر که آخر کار جهان بدید

   از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

9. ۹

   بر برگ گل به خون شقایق نوشته اند

   کآن کس که پخته شد می چون ارغوان گرفت

10. ۱۰

    حافظ چو آب لطف ز نظم تو می چکد

    حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت

— حافظِ شیرازی