غزل شمارهٔ ۸۴

1. ۱

   ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

   درده قدح که موسم ناموس و نام رفت

2. ۲

   وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم

   عمری که بی حضور صراحی و جام رفت

3. ۳

   مستم کن آن چنان که ندانم ز بی خودی

   در عرصه خیال که آمد کدام رفت

4. ۴

   بر بوی آن که جرعه جامت به ما رسد

   در مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفت

5. ۵

   دل را که مرده بود حیاتی به جان رسید

   تا بویی از نسیم می اش در مشام رفت

6. ۶

   زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه

   رند از ره نیاز به دارالسلام رفت

7. ۷

   نقد دلی که بود مرا صرف باده شد

   قلب سیاه بود از آن در حرام رفت

8. ۸

   در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود

   می ده که عمر در سر سودای خام رفت

9. ۹

   دیگر مکن نصیحت حافظ که ره نیافت

   گمگشته ای که باده نابش به کام رفت

— حافظِ شیرازی