غزل شمارهٔ ۸۳

1. ۱

   گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

   ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت

2. ۲

   برق عشق ار خرمن پشمینه پوشی سوخت سوخت

   جور شاه کامران گر بر گدایی رفت رفت

3. ۳

   در طریقت رنجش خاطر نباشد می بیار

   هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت

4. ۴

   عشقبازی را تحمل باید ای دل پای دار

   گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت

5. ۵

   گر دلی از غمزه دلدار باری برد برد

   ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت

6. ۶

   از سخن چینان ملالت ها پدید آمد ولی

   گر میان همنشینان ناسزایی رفت رفت

7. ۷

   عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه

   پای آزادی چه بندی گر به جایی رفت رفت

— حافظِ شیرازی