غزل شمارهٔ ۸۱

1. ۱

   صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

   ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

2. ۲

   گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

   هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

3. ۳

   گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل

   ای بسا در که به نوک مژه ات باید سفت

4. ۴

   تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد

   هر که خاک در میخانه به رخسار نرفت

5. ۵

   در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا

   زلف سنبل به نسیم سحری می آشفت

6. ۶

   گفتم ای مسند جم جام جهان بینت کو

   گفت افسوس که آن دولت بیدار بخفت

7. ۷

   سخن عشق نه آن است که آید به زبان

   ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

8. ۸

   اشک حافظ خرد و صبر به دریا انداخت

   چه کند سوز غم عشق نیارست نهفت

— حافظِ شیرازی