غزل شمارهٔ ۸۰

1. ۱

   عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

   که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

2. ۲

   من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

   هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

3. ۳

   همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست

   همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

4. ۴

   سر تسلیم من و خشت در میکده ها

   مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

5. ۵

   ناامیدم مکن از سابقه لطف ازل

   تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت

6. ۶

   نه من از پرده تقوا به درافتادم و بس

   پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

7. ۷

   حافظا روز اجل گر به کف آری جامی

   یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت

— حافظِ شیرازی