غزل شمارهٔ ۷۹

1. ۱

   کنون که می دمد از بوستان نسیم بهشت

   من و شراب فرح بخش و یار حورسرشت

2. ۲

   گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز

   که خیمه سایه ابر است و بزمگه لب کشت

3. ۳

   چمن حکایت اردیبهشت می گوید

   نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بهشت

4. ۴

   به می عمارت دل کن که این جهان خراب

   بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت

5. ۵

   وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد

   چو شمع صومعه افروزی از چراغ کنشت

6. ۶

   مکن به نامه سیاهی ملامت من مست

   که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت

7. ۷

   قدم دریغ مدار از جنازه حافظ

   که گر چه غرق گناه است می رود به بهشت

— حافظِ شیرازی