غزل شمارهٔ ۷

1. ۱

   صوفی بیا که آینه صافی ست جام را

   تا بنگری صفای می لعل فام را

2. ۲

   راز درون پرده ز رندان مست پرس

   کاین حال نیست زاهد عالی مقام را

3. ۳

   عنقا شکار کس نشود دام بازچین

   کآنجا همیشه باد به دست است دام را

4. ۴

   در بزم دور یک دو قدح درکش و برو

   یعنی طمع مدار وصال مدام را

5. ۵

   ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش

   پیرانه سر مکن هنری ننگ و نام را

6. ۶

   در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند

   آدم بهشت روضه دارالسلام را

7. ۷

   ما را بر آستان تو بس حق خدمت است

   ای خواجه بازبین به ترحم غلام را

8. ۸

   حافظ مرید جام می است ای صبا برو

   وز بنده بندگی برسان شیخ جام را

— حافظِ شیرازی