غزل شمارهٔ ۶۹

1. ۱

   کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

   در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست

2. ۲

   چون چشم تو دل می برد از گوشه نشینان

   همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست

3. ۳

   روی تو مگر آینه لطف الهیست

   حقا که چنین است و در این روی و ریا نیست

4. ۴

   نرگس طلبد شیوه چشم تو زهی چشم

   مسکین خبرش از سر و در دیده حیا نیست

5. ۵

   از بهر خدا زلف مپیرای که ما را

   شب نیست که صد عربده با باد صبا نیست

6. ۶

   بازآی که بی روی تو ای شمع دل افروز

   در بزم حریفان اثر نور و صفا نیست

7. ۷

   تیمار غریبان اثر ذکر جمیل است

   جانا مگر این قاعده در شهر شما نیست

8. ۸

   دی می شد و گفتم صنما عهد به جای آر

   گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست

9. ۹

   گر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوت

   در هیچ سری نیست که سری ز خدا نیست

10. ۱۰

    عاشق چه کند گر نکشد بار ملامت

    با هیچ دلاور سپر تیر قضا نیست

11. ۱۱

    در صومعه زاهد و در خلوت صوفی

    جز گوشه ابروی تو محراب دعا نیست

12. ۱۲

    ای چنگ فروبرده به خون دل حافظ

    فکرت مگر از غیرت قرآن و خدا نیست

— حافظِ شیرازی