غزل شمارهٔ ۶۶

1. ۱

   بنال بلبل اگر با منت سر یاری ست

   که ما دو عاشق زاریم و کار ما زاری ست

2. ۲

   در آن زمین که نسیمی وزد ز طره دوست

   چه جای دم زدن نافه های تاتاری ست

3. ۳

   بیار باده که رنگین کنیم جامه زرق

   که مست جام غروریم و نام هشیاری ست

4. ۴

   خیال زلف تو پختن نه کار هر خامی ست

   که زیر سلسله رفتن طریق عیاری ست

5. ۵

   لطیفه ای ست نهانی که عشق از او خیزد

   که نام آن نه لب لعل و خط زنگاری ست

6. ۶

   جمال شخص نه چشم است و زلف و عارض و خال

   هزار نکته در این کار و بار دلداری ست

7. ۷

   قلندران حقیقت به نیم جو نخرند

   قبای اطلس آن کس که از هنر عاری ست

8. ۸

   بر آستان تو مشکل توان رسید آری

   عروج بر فلک سروری به دشواری ست

9. ۹

   سحر کرشمه چشمت به خواب می دیدم

   زهی مراتب خوابی که به ز بیداری ست

10. ۱۰

    دلش به ناله میازار و ختم کن حافظ

    که رستگاری جاوید در کم آزاری ست

— حافظِ شیرازی