غزل شمارهٔ ۶۲

1. ۱

   مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

   تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

2. ۲

   واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس

   طوطی طبعم ز عشق شکر و بادام دوست

3. ۳

   زلف او دام است و خالش دانه آن دام و من

   بر امید دانه ای افتاده ام در دام دوست

4. ۴

   سر ز مستی برنگیرد تا به صبح روز حشر

   هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست

5. ۵

   بس نگویم شمه ای از شرح شوق خود از آنک

   دردسر باشد نمودن بیش از این ابرام دوست

6. ۶

   گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا

   خاک راهی کـ آن مشرف گردد از اقدام دوست

7. ۷

   میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق

   ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

8. ۸

   حافظ اندر درد او می سوز و بی درمان بساز

   زان که درمانی ندارد درد بی آرام دوست

— حافظِ شیرازی