غزل شمارهٔ ۶۱

1. ۱

   صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

   بیار نفحه ای از گیسوی معنبر دوست

2. ۲

   به جان او که به شکرانه جان برافشانم

   اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست

3. ۳

   و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار

   برای دیده بیاور غباری از در دوست

4. ۴

   من گدا و تمنای وصل او هیهات

   مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست

5. ۵

   دل صنوبری ام همچو بید لرزان است

   ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

6. ۶

   اگر چه دوست به چیزی نمی خرد ما را

   به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست

7. ۷

   چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد

   چو هست حافظ مسکین غلام و چاکر دوست

— حافظِ شیرازی