غزل شمارهٔ ۶۰

1. ۱

   آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

   آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست

2. ۲

   خوش می دهد نشان جلال و جمال یار

   خوش می کند حکایت عز و وقار دوست

3. ۳

   دل دادمش به مژده و خجلت همی برم

   زین نقد قلب خویش که کردم نثار دوست

4. ۴

   شکر خدا که از مدد بخت کارساز

   بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست

5. ۵

   سیر سپهر و دور قمر را چه اختیار

   در گردشند بر حسب اختیار دوست

6. ۶

   گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند

   ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست

7. ۷

   کحل الجواهری به من آر ای نسیم صبح

   زان خاک نیکبخت که شد رهگذار دوست

8. ۸

   ماییم و آستانه عشق و سر نیاز

   تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست

9. ۹

   دشمن به قصد حافظ اگر دم زند چه باک

   منت خدای را که نیم شرمسار دوست

— حافظِ شیرازی