غزل شمارهٔ ۶

1. ۱

   به ملازمان سلطان که رساند این دعا را

   که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را

2. ۲

   ز رقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم

   مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را

3. ۳

   مژه ی سیاهت ار کرد به خون ما اشارت

   ز فریب او بیندیش و غلط مکن نگارا

4. ۴

   دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی

   تو از این چه سود داری که نمی کنی مدارا

5. ۵

   همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

   به پیام آشنایان بنوازد آشنا را

6. ۶

   چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی

   دل و جان فدای رویت بنما عذار ما را

7. ۷

   به خدا که جرعه ای ده تو به حافظ سحرخیز

   که دعای صبحگاهی اثری کند شما را

— حافظِ شیرازی