غزل شمارهٔ ۵۹

1. ۱

   دارم امید عاطفتی از جناب دوست

   کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

2. ۲

   دانم که بگذرد ز سر جرم من که او

   گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست

3. ۳

   چندان گریستیم که هر کس که برگذشت

   در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست

4. ۴

   هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان

   موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

5. ۵

   دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت

   از دیده ام که دم به دمش کار شست و شوست

6. ۶

   بی گفت و گوی زلف تو دل را همی کشد

   با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست

7. ۷

   عمری ست تا ز زلف تو بویی شنیده ام

   زان بوی در مشام دل من هنوز بوست

8. ۸

   حافظ بد است حال پریشان تو ولی

   بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست

— حافظِ شیرازی