غزل شمارهٔ ۵۷

1. ۱

   آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست

   چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست

2. ۲

   گرچه شیرین دهنان پادشهان اند ولی

   او سلیمان زمان است که خاتم با اوست

3. ۳

   روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک

   لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست

4. ۴

   خال مشکین که بدان عارض گندمگون است

   سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست

5. ۵

   دلبرم عزم سفر کرد خدا را یاران

   چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست

6. ۶

   با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل

   کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست

7. ۷

   حافظ از معتقدان است گرامی دارش

   زان که بخشایش بس روح مکرم با اوست

— حافظِ شیرازی