غزل شمارهٔ ۵۶

1. ۱

   دل سراپرده محبت اوست

   دیده آیینه دار طلعت اوست

2. ۲

   من که سر در نیاورم به دو کون

   گردنم زیر بار منت اوست

3. ۳

   تو و طوبی و ما و قامت یار

   فکر هر کس به قدر همت اوست

4. ۴

   گر من آلوده دامنم چه عجب

   همه عالم گواه عصمت اوست

5. ۵

   من که باشم در آن حرم که صبا

   پرده دار حریم حرمت اوست

6. ۶

   بی خیالش مباد منظر چشم

   زآن که این گوشه جای خلوت اوست

7. ۷

   هر گل نو که شد چمن آرای

   ز اثر رنگ و بوی صحبت اوست

8. ۸

   دور مجنون گذشت و نوبت ماست

   هر کسی پنج روز نوبت اوست

9. ۹

   ملکت عاشقی و گنج طرب

   هر چه دارم ز یمن همت اوست

10. ۱۰

    من و دل گر فدا شدیم چه باک

    غرض اندر میان سلامت اوست

11. ۱۱

    فقر ظاهر مبین که حافظ را

    سینه گنجینه محبت اوست

— حافظِ شیرازی