غزل شمارهٔ ۵۵

1. ۱

   خم زلف تو دام کفر و دین است

   ز کارستان او یک شمه این است

2. ۲

   جمالت معجز حسن است لیکن

   حدیث غمزه ات سحر مبین است

3. ۳

   ز چشم شوخ تو جان کی توان برد

   که دایم با کمان اندر کمین است

4. ۴

   بر آن چشم سیه صد آفرین باد

   که در عاشق کشی سحرآفرین است

5. ۵

   عجب علمیست علم هییت عشق

   که چرخ هشتمش هفتم زمین است

6. ۶

   تو پنداری که بدگو رفت و جان برد

   حسابش با کرام الکاتبین است

7. ۷

   مشو حافظ ز کید زلفش ایمن

   که دل برد و کنون در بند دین است

— حافظِ شیرازی