غزل شمارهٔ ۵۴

1. ۱

   ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

   ببین که در طلبت حال مردمان چون است

2. ۲

   به یاد لعل تو و چشم مست میگونت

   ز جام غم می لعلی که می خورم خون است

3. ۳

   ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو

   اگر طلوع کند طالعم همایون است

4. ۴

   حکایت لب شیرین کلام فرهاد است

   شکنج طره لیلی مقام مجنون است

5. ۵

   دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است

   سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است

6. ۶

   ز دور باده به جان راحتی رسان ساقی

   که رنج خاطرم از جور دور گردون است

7. ۷

   از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزیز

   کنار دامن من همچو رود جیحون است

8. ۸

   چگونه شاد شود اندرون غمگینم

   به اختیار که از اختیار بیرون است

9. ۹

   ز بیخودی طلب یار می کند حافظ

   چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است

— حافظِ شیرازی