غزل شمارهٔ ۵۳

1. ۱

   منم که گوشه میخانه خانقاه من است

   دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است

2. ۲

   گرم ترانه چنگ صبوح نیست چه باک

   نوای من به سحر آه عذرخواه من است

3. ۳

   ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله

   گدای خاک در دوست پادشاه من است

4. ۴

   غرض ز مسجد و میخانه ام وصال شماست

   جز این خیال ندارم خدا گواه من است

5. ۵

   مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نی

   رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است

6. ۶

   از آن زمان که بر این آستان نهادم روی

   فراز مسند خورشید تکیه گاه من است

7. ۷

   گناه اگرچه نبود اختیار ما حافظ

   تو در طریق ادب باش گو گناه من است

— حافظِ شیرازی