غزل شمارهٔ ۵۲

1. ۱

   روزگاری ست که سودای بتان دین من است

   غم این کار نشاط دل غمگین من است

2. ۲

   دیدن روی تو را دیده ی جان بین باید

   وین کجا مرتبه ی چشم جهان بین من است

3. ۳

   یار من باش که زیب فلک و زینت دهر

   از مه روی تو و اشک چو پروین من است

4. ۴

   تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد

   خلق را ورد زبان مدحت و تحسین من است

5. ۵

   دولت فقر خدایا به من ارزانی دار

   کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است

6. ۶

   واعظ شحنه شناس این عظمت گو مفروش

   زان که منزلگه سلطان دل مسکین من است

7. ۷

   یا رب این کعبه ی مقصود تماشاگه کیست

   که مغیلان طریقش گل و نسرین من است

8. ۸

   حافظ از حشمت پرویز دگر قصه مخوان

   که لبش جرعه کش خسرو شیرین من است

— حافظِ شیرازی