غزل شمارهٔ ۵۱

1. ۱

   لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است

   وز پی دیدن او دادن جان کار من است

2. ۲

   شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز

   هرکه دل بردن او دید و در انکار من است

3. ۳

   ساروان رخت به دروازه مبر کان سر کو

   شاهراهی ست که منزلگه دلدار من است

4. ۴

   بنده ی طالع خویشم که در این قحط وفا

   عشق آن لولی سرمست خریدار من است

5. ۵

   طبله ی عطر گل و زلف عبیرافشانش

   فیض یک شمه ز بوی خوش عطار من است

6. ۶

   باغبان همچو نسیمم ز در خویش مران

   کآب گلزار تو از اشک چو گلنار من است

7. ۷

   شربت قند و گلاب از لب یارم فرمود

   نرگس او که طبیب دل بیمار من است

8. ۸

   آن که در طرز غزل نکته به حافظ آموخت

   یار شیرین سخن نادره گفتار من است

— حافظِ شیرازی