غزل شمارهٔ ۵۰

1. ۱

   به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

   بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است

2. ۲

   گرت ز دست برآید مراد خاطر ما

   به دست باش که خیری به جای خویشتن است

3. ۳

   به جانت ای بت شیرین دهن که همچون شمع

   شبان تیره مرادم فنای خویشتن است

4. ۴

   چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل

   مکن که آن گل خندان به رای خویشتن است

5. ۵

   به مشک چین و چگل نیست بوی گل محتاج

   که نافه هاش ز بند قبای خویشتن است

6. ۶

   مرو به خانه ارباب بی مروت دهر

   که گنج عافیتت در سرای خویشتن است

7. ۷

   بسوخت حافظ و در شرط عشقبازی او

   هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است

— حافظِ شیرازی