غزل شمارهٔ ۴۹۴

1. ۱

   ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی

   هر جا که روی زود پشیمان به درآیی

2. ۲

   هش دار که گر وسوسه عقل کنی گوش

   آدم صفت از روضه رضوان به درآیی

3. ۳

   شاید که به آبی فلکت دست نگیرد

   گر تشنه لب از چشمه حیوان به درآیی

4. ۴

   جان می دهم از حسرت دیدار تو چون صبح

   باشد که چو خورشید درخشان به درآیی

5. ۵

   چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت

   کز غنچه چو گل خرم و خندان به درآیی

6. ۶

   در تیره شب هجر تو جانم به لب آمد

   وقت است که همچون مه تابان به درآیی

7. ۷

   بر رهگذرت بسته ام از دیده دو صد جوی

   تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی

8. ۸

   حافظ مکن اندیشه که آن یوسف مه رو

   بازآید و از کلبه احزان به درآیی

— حافظِ شیرازی