غزل شمارهٔ ۴۹۲

1. ۱

   سلامی چو بوی خوش آشنایی

   بدان مردم دیده روشنایی

2. ۲

   درودی چو نور دل پارسایان

   بدان شمع خلوتگه پارسایی

3. ۳

   نمی بینم از همدمان هیچ بر جای

   دلم خون شد از غصه ساقی کجایی

4. ۴

   ز کوی مغان رخ مگردان که آن جا

   فروشند مفتاح مشکل گشایی

5. ۵

   عروس جهان گر چه در حد حسن است

   ز حد می برد شیوه بی وفایی

6. ۶

   دل خسته من گرش همتی هست

   نخواهد ز سنگین دلان مومیایی

7. ۷

   می صوفی افکن کجا می فروشند

   که در تابم از دست زهد ریایی

8. ۸

   رفیقان چنان عهد صحبت شکستند

   که گویی نبوده ست خود آشنایی

9. ۹

   مرا گر تو بگذاری, ای نفس طامع

   بسی پادشایی کنم در گدایی

10. ۱۰

    بیاموزمت کیمیای سعادت

    ز هم صحبت بد جدایی جدایی

11. ۱۱

    مکن حافظ از جور دوران شکایت

    چه دانی تو ای بنده کار خدایی

— حافظِ شیرازی