غزل شمارهٔ ۴۹۱

1. ۱

   به چشم کرده ام ابروی ماه سیمایی

   خیال سبزخطی نقش بسته ام جایی

2. ۲

   امید هست که منشور عشق بازی من

   از آن کمانچه ابرو رسد به طغرایی

3. ۳

   سرم ز دست بشد چشم از انتظار بسوخت

   در آرزوی سر و چشم مجلس آرایی

4. ۴

   مکدر است دل آتش به خرقه خواهم زد

   بیا ببین که کرا می کند تماشایی

5. ۵

   به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنید

   که می رویم به داغ بلندبالایی

6. ۶

   زمام دل به کسی داده ام من درویش

   که نیستش به کس از تاج و تخت پروایی

7. ۷

   در آن مقام که خوبان ز غمزه تیغ زنند

   عجب مدار سری اوفتاده در پایی

8. ۸

   مرا که از رخ او ماه در شبستان است

   کجا بود به فروغ ستاره پروایی

9. ۹

   فراق و وصل چه باشد رضای دوست طلب

   که حیف باشد از او غیر او تمنایی

10. ۱۰

    درر ز شوق برآرند ماهیان به نثار

    اگر سفینه حافظ رسد به دریایی

— حافظِ شیرازی