غزل شمارهٔ ۴۹۰

1. ۱

   در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

   خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

2. ۲

   دل که آیینه شاهی ست غباری دارد

   از خدا می طلبم صحبت روشن رایی

3. ۳

   کرده ام توبه به دست صنم باده فروش

   که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی

4. ۴

   نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج

   نروند اهل نظر از پی نابینایی

5. ۵

   شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان

   ورنه پروانه ندارد به سخن پروایی

6. ۶

   جوی ها بسته ام از دیده به دامان که مگر

   در کنارم بنشانند سهی بالایی

7. ۷

   کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست

   گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی

8. ۸

   سخن غیر مگو با من معشوقه پرست

   کز وی و جام می ام نیست به کس پروایی

9. ۹

   این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می گفت

   بر در میکده ای با دف و نی ترسایی

10. ۱۰

    گر مسلمانی از این است که حافظ دارد

    آه اگر از پی امروز بود فردایی

— حافظِ شیرازی