غزل شمارهٔ ۴۸۸

1. ۱

   سحرم هاتف میخانه به دولت خواهی

   گفت باز آی که دیرینه این درگاهی

2. ۲

   همچو جم جرعه ما کش که ز سر دو جهان

   پرتو جام جهان بین دهدت آگاهی

3. ۳

   بر در میکده رندان قلندر باشند

   که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی

4. ۴

   خشت زیر سر و بر تارک هفت اختر پای

   دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهی

5. ۵

   سر ما و در میخانه که طرف بامش

   به فلک بر شد و دیوار بدین کوتاهی

6. ۶

   قطع این مرحله بی همرهی خضر مکن

   ظلمات است بترس از خطر گمراهی

7. ۷

   اگرت سلطنت فقر ببخشند ای دل

   کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی

8. ۸

   تو دم فقر ندانی زدن از دست مده

   مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی

9. ۹

   حافظ خام طمع شرمی از این قصه بدار

   عملت چیست که فردوس برین می خواهی

— حافظِ شیرازی