غزل شمارهٔ ۴۸۷

1. ۱

   ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی

   تا راهرو نباشی کی راهبر شوی

2. ۲

   در مکتب حقایق پیش ادیب عشق

   هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

3. ۳

   دست از مس وجود چو مردان ره بشوی

   تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

4. ۴

   خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد

   آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی

5. ۵

   گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد

   بالله کز آفتاب فلک خوب تر شوی

6. ۶

   یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر

   کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی

7. ۷

   از پای تا سرت همه نور خدا شود

   در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی

8. ۸

   وجه خدا اگر شودت منظر نظر

   زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی

9. ۹

   بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود

   در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی

10. ۱۰

    گر در سرت هوای وصال است حافظا

    باید که خاک درگه اهل هنر شوی

— حافظِ شیرازی