غزل شمارهٔ ۴۸۵

1. ۱

   ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی

   من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

2. ۲

   بوی یک رنگی از این نقش نمی آید خیز

   دلق آلوده صوفی به می ناب بشوی

3. ۳

   سفله طبع است جهان بر کرمش تکیه مکن

   ای جهان دیده ثبات قدم از سفله مجوی

4. ۴

   دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر

   از در عیش درآ و به ره عیب مپوی

5. ۵

   شکر آن را که دگربار رسیدی به بهار

   بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی

6. ۶

   روی جانان طلبی آینه را قابل ساز

   ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

7. ۷

   گوش بگشای که بلبل به فغان می گوید

   خواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی

8. ۸

   گفتی از حافظ ما بوی ریا می آید

   آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی

— حافظِ شیرازی