غزل شمارهٔ ۴۸۴

1. ۱

   تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

   ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی

2. ۲

   به خدایی که تویی بنده بگزیده او

   که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی

3. ۳

   گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست

   بی دلی سهل بود گر نبود بی دینی

4. ۴

   ادب و شرم تو را خسرو مه رویان کرد

   آفرین بر تو که شایسته صد چندینی

5. ۵

   عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار

   ظاهرا مصلحت وقت در آن می بینی

6. ۶

   صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم

   عاشقان را نبود چاره به جز مسکینی

7. ۷

   باد صبحی به هوایت ز گلستان برخاست

   که تو خوش تر ز گل و تازه تر از نسرینی

8. ۸

   شیشه بازی سرشکم نگری از چپ و راست

   گر بر این منظر بینش نفسی بنشینی

9. ۹

   سخنی بی غرض از بنده مخلص بشنو

   ای که منظور بزرگان حقیقت بینی

10. ۱۰

    نازنینی چو تو پاکیزه دل و پاک نهاد

    بهتر آن است که با مردم بد ننشینی

11. ۱۱

    سیل این اشک روان صبر و دل حافظ برد

    بلغ الطاقة یا مقلة عینی بیني

12. ۱۲

    تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل

    لایق بندگی خواجه جلال الدینی

— حافظِ شیرازی