غزل شمارهٔ ۴۸۱

1. ۱

   بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

   خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

2. ۲

   آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد

   حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی

3. ۳

   گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است

   عیش با آدمی یی چند پری زاده کنی

4. ۴

   تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف

   مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

5. ۵

   اجرها باشدت ای خسرو شیرین دهنان

   گر نگاهی سوی فرهاد دل افتاده کنی

6. ۶

   خاطرت کی رقم فیض پذیرد هیهات

   مگر از نقش پراگنده ورق ساده کنی

7. ۷

   کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ

   ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی

8. ۸

   ای صبا بندگی خواجه جلال الدین کن

   که جهان پر سمن و سوسن آزاده کنی

— حافظِ شیرازی