غزل شمارهٔ ۴۸

1. ۱

   صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

   گوهر هر کس از این لعل توانی دانست

2. ۲

   قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس

   که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست

3. ۳

   عرضه کردم دو جهان بر دل کارافتاده

   به جز از عشق تو باقی همه فانی دانست

4. ۴

   آن شد اکنون که ز ابنای عوام اندیشم

   محتسب نیز در این عیش نهانی دانست

5. ۵

   دل بر آسایش ما مصلحت وقت ندید

   ور نه از جانب ما دل نگرانی دانست

6. ۶

   سنگ و گل را کند از یمن نظر لعل و عقیق

   هر که قدر نفس باد یمانی دانست

7. ۷

   ای که از دفتر عقل آیت عشق آموزی

   ترسم این نکته به تحقیق ندانی دانست

8. ۸

   می بیاور که ننازد به گل باغ جهان

   هر که غارت گری باد خزانی دانست

9. ۹

   حافظ این گوهر منظوم که از طبع انگیخت

   ز اثر تربیت آصف ثانی دانست

— حافظِ شیرازی