غزل شمارهٔ ۴۷۹

1. ۱

   صبح است و ژاله می چکد از ابر بهمنی

   برگ صبوح ساز و بده جام یک منی

2. ۲

   در بحر مایی و منی افتاده ام بیار

   می تا خلاص بخشدم از مایی و منی

3. ۳

   خون پیاله خور که حلال است خون او

   در کار یار باش که کاری ست کردنی

4. ۴

   ساقی به دست باش که غم در کمین ماست

   مطرب نگاه دار همین ره که می زنی

5. ۵

   می ده که سر به گوش من آورد چنگ و گفت

   خوش بگذران و بشنو از این پیر منحنی

6. ۶

   ساقی به بی نیازی رندان که می بده

   تا بشنوی ز صوت مغنی هو الغنی

— حافظِ شیرازی