غزل شمارهٔ ۴۷۷

1. ۱

   دو یار زیرک و از باده کهن دو منی

   فراغتی و کتابی و گوشه چمنی

2. ۲

   من این مقام به دنیا و آخرت ندهم

   اگر چه در پی ام افتند هر دم انجمنی

3. ۳

   هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد

   فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی

4. ۴

   بیا که رونق این کارخانه کم نشود

   به زهد همچو تویی یا به فسق همچو منی

5. ۵

   ز تندباد حوادث نمی توان دیدن

   در این چمن که گلی بوده است یا سمنی

6. ۶

   ببین در آینه جام نقش بندی غیب

   که کس به یاد ندارد چنین عجب زمنی

7. ۷

   از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت

   عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

8. ۸

   به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند

   چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی

9. ۹

   مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ

   کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی

— حافظِ شیرازی