غزل شمارهٔ ۴۷۵

1. ۱

   گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

   چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

2. ۲

   شیرین تر از آنی به شکرخنده که گویم

   ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

3. ۳

   تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه

   هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی

4. ۴

   صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام

   چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی

5. ۵

   گویی بدهم کامت و جانت بستانم

   ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

6. ۶

   چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند

   بیمار که دیده ست بدین سخت کمانی

7. ۷

   چون اشک بیندازیش از دیده مردم

   آن را که دمی از نظر خویش برانی

— حافظِ شیرازی