غزل شمارهٔ ۴۷۴

1. ۱

   هواخواه توام جانا و می دانم که می دانی

   که هم نادیده می بینی و هم ننوشته می خوانی

2. ۲

   ملامت گو چه دریابد میان عاشق و معشوق

   نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

3. ۳

   بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور

   که از هر رقعه دلقش هزاران بت بیفشانی

4. ۴

   گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است

   خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

5. ۵

   ملک در سجده آدم زمین بوس تو نیت کرد

   که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

6. ۶

   چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است

   مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

7. ۷

   دریغا عیش شب گیری که در خواب سحر بگذشت

   ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

8. ۸

   ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست

   بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

9. ۹

   خیال چنبر زلفش فریبت می دهد حافظ

   نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی

— حافظِ شیرازی