غزل شمارهٔ ۴۷۲

1. ۱

   احمد الله علی معدلة السلطان

   احمد شیخ اویس حسن ایلخانی

2. ۲

   خان بن خان و شهنشاه شهنشاه نژاد

   آن که می زیبد اگر جان جهانش خوانی

3. ۳

   دیده نادیده به اقبال تو ایمان آورد

   مرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی

4. ۴

   ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزنند

   دولت احمدی و معجزه سبحانی

5. ۵

   جلوه بخت تو دل می برد از شاه و گدا

   چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

6. ۶

   برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست

   بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی

7. ۷

   گر چه دوریم به یاد تو قدح می گیریم

   بعد منزل نبود در سفر روحانی

8. ۸

   از گل پارسیم غنچه عیشی نشکفت

   حبذا دجله بغداد و می ریحانی

9. ۹

   سر عاشق که نه خاک در معشوق بود

   کی خلاصش بود از محنت سرگردانی

10. ۱۰

    ای نسیم سحری خاک در یار بیار

    که کند حافظ از او دیده دل نورانی

— حافظِ شیرازی