غزل شمارهٔ ۴۷

1. ۱

   به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

   دری دگر زدن اندیشه تبه دانست

2. ۲

   زمانه افسر رندی نداد جز به کسی

   که سرفرازی عالم در این کله دانست

3. ۳

   بر آستانه میخانه هر که یافت رهی

   ز فیض جام می اسرار خانقه دانست

4. ۴

   هر آن که راز دو عالم ز خط ساغر خواند

   رموز جام جم از نقش خاک ره دانست

5. ۵

   ورای طاعت دیوانگان ز ما مطلب

   که شیخ مذهب ما عاقلی گنه دانست

6. ۶

   دلم ز نرگس ساقی امان نخواست به جان

   چرا که شیوه آن ترک دل سیه دانست

7. ۷

   ز جور کوکب طالع سحرگهان چشمم

   چنان گریست که ناهید دید و مه دانست

8. ۸

   حدیث حافظ و ساغر که می زند پنهان

   چه جای محتسب و شحنه پادشه دانست

9. ۹

   بلندمرتبه شاهی که نه رواق سپهر

   نمونه ای ز خم طاق بارگه دانست

— حافظِ شیرازی