غزل شمارهٔ ۴۶۹

1. ۱

   أتت روایح رند الحمیٰ و زاد غرامی

   فدای خاک در دوست باد جان گرامی

2. ۲

   پیام دوست شنیدن سعادت است و سلامت

   من المبلغ عنی إلی سعاد سلامی

3. ۳

   بیا به شام غریبان و آب دیده من بین

   به سان باده صافی در آبگینه شامی

4. ۴

   إذا تغرد عن ذی الأراک طایر خیر

   فلا تفرد عن روضها أنین حمامي

5. ۵

   بسی نماند که روز فراق یار سر آید

   رأیت من هضبات الحمیٰ قباب خیام

6. ۶

   خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامت

   قدمت خیر قدوم نزلت خیر مقام

7. ۷

   بعدت منک و قد صرت ذایبا کهلال

   اگر چه روی چو ماهت ندیده ام به تمامی

8. ۸

   و إن دعیت بخلد و صرت ناقض عهد

   فما تطیب نفسی و ما استطاب منامی

9. ۹

   امید هست که زودت به بخت نیک ببینم

   تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی

10. ۱۰

    چو سلک در خوشاب است شعر نغز تو حافظ

    که گاه لطف سبق می برد ز نظم نظامی

— حافظِ شیرازی