غزل شمارهٔ ۴۶۷

1. ۱

   زان می عشق کز او پخته شود هر خامی

   گر چه ماه رمضان است بیاور جامی

2. ۲

   روزها رفت که دست من مسکین نگرفت

   زلف شمشادقدی ساعد سیم اندامی

3. ۳

   روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل

   صحبتش موهبتی دان و شدن انعامی

4. ۴

   مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپرد

   که نهاده ست به هر مجلس وعظی دامی

5. ۵

   گله از زاهد بدخو نکنم رسم این است

   که چو صبحی بدمد در پی اش افتد شامی

6. ۶

   یار من چون بخرامد به تماشای چمن

   برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی

7. ۷

   آن حریفی که شب و روز می صاف کشد

   بود آیا که کند یاد ز دردآشامی

8. ۸

   حافظا گر ندهد داد دلت آصف عهد

   کام دشوار به دست آوری از خودکامی

— حافظِ شیرازی